روش لقاح مصنوعی (IVF) ‌ از سال ۱۹۷۸ و با تولد نخستین نوزاد آزمایشگاهی در مناطق مختلف جهان گسترش یافت.

محققان مرکز باروری و جنین‌شناسی (HFEA) دانشگاه نیوکاسل به سرپرستی پروفسور «لیزا جاردین» پروژه‌ای تحت عنوان لقاح مصنوعی با سه والد را در دست تحقیق دارند که در صورت مثبت بودن نتایج تحقیقات و امکان استفاده از این فناوری که در حال حاضر ممنوع می‌باشد، انگلیس تا پنج سال آینده به نخستین کشور دارای این فناوری تبدیل خواهد شد.

محققان هدف از اجرای این پروژه جنجال برانگیز را مقابله با بیماری‌های می‌توکندریال مانند دیستروفی عضلانی و آتاکسی که باعث بروز نقص در گفتار می‌شود، عنوان می‌کنند.

به گفته محققان، این روش شامل هسته DNA به عنوان ژن مسوول هویت بیولوژیکی افراد نخواهد بود و تنها DNA می‌توکندری را در بر می‌گیرد.

برخی بیماری‌های ارثی به دلیل نقص می‌توکندری روی می‌دهند. محققان انگلیسی مدعی هستند که با کمک این روش، زنان دارای می‌توکندری ناقص می‌توانند از انتقال ژنتیکی این نقص به نسل‌های آینده پیشگیری کنند.

دو تکنیک مطرح شده در روش لقاح مصنوعی سه والد شامل انتقال اسپیندل (spindle transfer) است که طی آن مواد هسته‌ای از تخمک مادر جدا شده و در پوسته تخمک اهدایی حاوی می‌توکندری سالم و فاقد هسته سلول که با اسپرم پدر لقاح داده می‌شود، قرار می‌گیرد.

تکنیک دوم، انتقال هسته‌یی (pronuclear transfer) نام دارد که شامل ایجاد دو جنین آزمایشگاهی یکی با اسپرم پدر و تخمک مادر و دیگری از تخمک اهدایی است. مواد ژنتیکی مرکزی تخمک اهدایی جدا شده و با مواد ژنتیکی گرفته شده از تخمک مادر جایگزین می‌شود.

جنین در این روش دارای ژن‌هایی از پدر، مادر و DNA می‌توکندری تخمک اهدایی است، اما کودک متولد شده از لحاظ ژنتیکی کاملا شبیه پدر و مادر اصلی خود می‌باشد.

محققان این روش را مانند تعویض باتری لپ تاپ توصیف می‌کنند که اطلاعات مهم هارد درایو با تعویض باتری تغییری پیدا نمی‌کند.

مخالفان این طرح تأکید می‌کنند که کودک متولد شده با این روش دارای ژن‌های بیگانه بوده و به دلیل وجود اسپرم و تخمک اهدایی، مشکل هویتی و تشخیص والدین کودک مطرح می‌شود.